Дома е каде што е Струга ~ каде секогаш ќе се враќам / Home is where Struga is ~ where I'll always go back

Каде што обичните работи имаат посебна убавина. Тоа е дома. И затоа на Струга, секогаш ќе и се враќам. 

За неа се пишува, се пее, се прикажува, се слуша. Ама тоа, може да го најдеш. Она кое јас го наоѓам посесивно го викам мое. Мое место, каде и да сум. 

Вкусот на љубов, во кревет, додека гледаш кон бескрајното синило на хоризонтот, овозможено од мојата мајка. Или татко. Сеедно, тие ја прават глетката целокупна додека сестра ми се расонува од мирисот кој се шири низ целиот стан. Воздишка. Таму осаменоста ми е непозната. Празна глава мисли, полно срце емоции. Поглед кој е тука да ме згрее и ова зимско утро. Поглед кој толку длабоко ми е врежан што кога ќе ги затвоам очите дава милион нијанси и на безбојното утро. 

Спомени детска смеа, доволно за и сега да ми се развлече блага насмевка. Спомени емоции, доволно за и сега погледот занесено да ми залута кон нив.
На Струга и' се радувам, ширам раце и сакам да ја прегрнам, за да си ја чувствувам и кога и' сум далеку од брегот. 

Нејзините сокачиња кои ги препознавам како својата соба, ме носат до причината да се поврзувам со места покрај вода. Отсекогаш. Зашто моја Струга е поглед кој тоа го создаде во моите перцепции. 

Интимна средба на сите сетила со оргазмичен крај. Додека чекориш и очите апсорбираат убавина, те вознемируваат измешани звуци, ама пријатно. И тогаш се преплетуваат мириси кои ти го будат апетитот а го задоволуваш уживајќи во спојот кој ти е на располагање.

Тука и летот на птиците ми е попривлечен. Тука и мирот ми е поприсутен. Таму е Струга. А тука, се' уште ја сакам. Треперам додека ја чувствувам. Агрегатната состојба ми преоѓа во течна. Се топам додека го слушам ударот на крило врз езерската површина. Хоризонтот е бескраен. Исто и мојата инспирација. 

Пливањето е различно. Затоа што љубовта е насекаде со својата смиреност. Излегувам и се восхитувам. Откако паметам, до засекогаш.
И магија се случува, ако веруваш во неа. Струга ќе ти ја подаде.

„Орелски крилја как да си метнех.“

Where ordinary things have special beauty. That's home. And for that, I'll always go back to Struga. 

About it is told, heard, sang, written. But that can be found. What I find there is cold mine. And I'm possessive about it. My place, no matter where am I. 

Taste of love while looking at the endless big blue, in bed, brought by my mother. Or my father. However, they make the puzzle complete while the smell is waking up my sister. Sigh. Where loneliness does not exist. Empty head of thoughts, full heart emotions. View to keep me warm this winter morning. View that is such a deep memory that when I close my eyes it gives million shades to colourless mornings. 

Memories child's laughing  enough to make me smile even now. Memories of emotions, enough for my eyes to long for it.
Struga, a reason to be happy, to spread hands and feel the desire to embrace it, to feel it even when I'm not there. 

Her lanes I know as well as I know my room and they take me, they bring me to the reason of strongly longing for and loving places by water. Since forever. Because my Struga is the reason for these perceptions. Intimate meeting of all the senses with orgasmic end. While you step, when you are walking and your eyes are absorbing beauty you got upset by different sounds. Pleasantly. Then the smells are coming around and your appetite is awaken. Enjoying this mixture you complete it. 

Here, even the flying birds are different. I like them more. Here my peace is more present. There is Struga. Here, I still love her. I tremble while feeling it. I'm melting while listening to the sound of the wings ahead the water. The horizon is endless. So it's my inspiration. Swimming there is different. Because love is present around with its calmness. I go out and I admire. Since I can remember, till the end of time. 

Magic happens, if you believe in it. Struga has it for you.

"Eagle's wings were I to drape,

and to our side upon them escape"