Истанбул, Турција ~ приказна за една љубов

Обраќање кон еден од моите градови

Неверојатната свесност дека нешто магнетски ме влече беше непрестајно присутна. Тогаш те поврзав со се' она што за мене значи припаѓање. Мн.едноставно впрочем ~ стапнав, вдишав, издишав и можев да останам зјапната без престан, без ни мал знак на досада, без ни момент на прашање што после. Всушност едноставно да уживам во магијата која ја разбуди неверојатно моќно. Истанбул, повеќе од импресиите кои сум ги читала, повеќе од сликите, повеќе од зборовите ме допре толку длабоко што почнав да те поврзувам со својот мир, со својата свесност, со храброста да се соочам со се' зашто знам дека ќе ти се вратам. Не верував. Сега знам. Така почна една љубов.

Мојата страствена поврзаност со местата покрај вода денес експлозивна. Кога слетував мислев дека со крилјата ќе заплескаат во прозорот капки. Никогаш не си ми изгледал толку близок. Така почна пишувањето на приказнава за една љубов. 

И сега, додека ја допирам водата по Босфорот гледам во една традиција која внимателно ја исткаила денешницава во себе. А ветрот е тука, доволно да ме потсети дека не сонувам. 

Ти ги чувствувам мирисите, насекаде. Посебно кога преминувам низ твоите чаршии. И звуците ти се посебни. И боите. И ти. Впрочем, како поинаку би те сакала? Ти не знаеш како ги будат моите сетила а ти ги задоволуваш. За секое по нешто. Онака, во секој ќош. Од модерни потпетици до рачно исплетени чорапчиња. Од некој стилски, модерен префинет ресторан до твоите донери. Од чајот до наргилето. Од калдрмите до широките улици. Од Европа до Азија. Од мене до мене и пак до мене, до трепет на восхит кој го будиш. Го сакам секој звук кој ти го нудиш.

Којзнае колку приказни во тебе се испреплетеиле, колку ти си инспирирал да ти пишуваат ама јас не те гледам како слика, ни како нешто кое можам да го најдам со пребарување по интернет, јас те гледам како свој. Свој, зашто можам да ти се обратам интимно, искрено и да ти кажам како ме допираш додека те гледам а ти правиш да те чувствувам.

Знаеш, ме прашуваа што те прави толку посебен. Знаеш, им одговорив. Така почна една љубов. Патописи е едноставно да земеш и читаш. Слики е едноставно да земеш и гледаш. Во мојот град, најдов душа. И тоа го имав слушнато. Но, голема е разликата кога тоа може да го кажеш гласно. Значењето му станува поголемо. Моите чувства се премногу интимни и лични а сакам да ги споделам само зашто ни еден прирачник не зборува за емоции а за мене Истанбул, ти си емоција.