Љубов во расчекор низ мојот свет

Ја запознав одамна. Ја читав „Аловото цвеќенце“. Еве по дваесеттина години книгата сè уште знае да ми развлече насмевка, онаа што би рекол тато: „Да немаше уши ќе се смешкаше во круг.“ Најдов и слика.

И како што си ја гледав сликата ми текна дека едно време ми викаа: „Абе ти, книжевната љубов е голем залог. Пребаруваш.“ Јас низ насмевка, верував дека таму позади некој длабок поглед очи во очи ќе се гледаме, а јас ја познавав. На многу начини, со свет од зборови, поглед занесен, солзи и убајни. Љубов.
Ја зафрлив главата и таму исправено стоеше насмеан. Еве, се ежам додека се сеќавам. Топлина на неколку чекори. Чувство како некој да познаваш цел живот кое се продлабочува а не станува здодевно. Нè ставив во секоја филмска сцена која сама си ја создадов. 

Длабок поглед, несекојдневен, шарм до збеснување и допир со занос. Во неговата прегратка јас сум дома. Припаѓање и неверување дека далечното „Те сакам“ е реално. 

Разговор до доцна во ноќта кој сфаќаш дека трае толку само зашто разденува. Му се губам во сè она кое е. 
Беше вторник. Мојот омилен ден. Се сеќавам. Му ги гледам темните очи вперени во мене кои ми ласкаа.
Денес не престанав да мислам на првиот пат кога ме љубеше, кога неговите дланки ми беа на образите. Не дека некогаш престанав. Кога знаеш дека е засекогаш. 
Емоциите ми ја зедоа контролата и се раскуцаа по тастатура во нескротлива страст и желба за него. Нема да одолеам, мислев. Срцето не ми се слушаше од длабокиот здив а мислев дека може да го преплаши. Да вриснам по него. Крик од задоволство: „Постоиш.“ Време, ми требаше време да прифатам дека се случува, токму онолку за да сега се прашувам дали кога ќе се погледнеме, ќе ме допре во ек на „Те сакам.“

„А кај си уствари?“
„Кај беше до сега?“

http://www.youtube.com/watch?v=GfAb0gNPy6s
Убаво е кога на некој недостигаш. Добра ноќ.